आढावा
तुम्हाला माहित आहे का, मुलींच्या अंडाशयात जन्मापासूनच काही अंडी असतात आणि वय वाढत जाते तसतशी त्यांची संख्या कमी होत जाते? याउलट, मुलगे शुक्राणू घेऊन जन्माला येत नाहीत. मुलगा वयात आल्यावर अंडकोषांमध्ये शुक्राणू तयार होण्यास सुरुवात होते आणि ही प्रक्रिया आयुष्याच्या बहुतांश काळात सुरू राहू शकते. म्हणजेच, शुक्राणू सतत तयार होत राहतात आणि जुन्या शुक्राणूंची जागा नवीन शुक्राणू घेतात. हे छोटेसे टॅडपोलसारखे दिसणारे शुक्राणू पुरुषाच्या आनुवंशिक माहितीचा अर्धा भाग घेऊन जातात आणि अंड्याचे फलन करून नवीन जीवाच्या निर्मितीत महत्त्वाची भूमिका बजावतात. चला, शुक्राणू म्हणजे काय, त्यांची रचना, कार्य, निर्मिती आणि प्रजननातील भूमिका समजून घेऊया.
शुक्राणू (Spermatozoon) ही पुरुषांची प्रजनन पेशी आहे, जी स्त्रीच्या अंड्याशी एकत्र येऊन फलन होण्यास आणि पुढे भ्रूण तयार होण्यास मदत करते. शुक्राणूला हॅप्लॉइड पेशी म्हणतात, कारण त्यामध्ये शरीरातील इतर पेशींच्या तुलनेत अर्धीच आनुवंशिक माहिती म्हणजे 23 गुणसूत्रे (क्रोमोसोम) असतात. अंड्यामध्येही 23 गुणसूत्रे असतात. शुक्राणू आणि अंडे एकत्र आल्यावर 46 गुणसूत्रे असलेली फलित पेशी तयार होते, जिथून भ्रूणाच्या विकासाची सुरुवात होते.
शुक्राणूंची निर्मिती टेस्टिकल्समध्ये होते. नवीन शुक्राणू तयार होण्याची प्रक्रिया सतत सुरू असते. परिपक्व शुक्राणू तयार होण्याच्या या प्रक्रियेला स्पर्मॅटोजेनेसिस (Spermatogenesis) म्हणतात. या प्रक्रियेत GnRH, FSH, LH आणि टेस्टोस्टेरॉन हे हार्मोन्स महत्त्वाचे असतात. एका शुक्राणूला पूर्णपणे तयार होऊन परिपक्व होण्यासाठी साधारण 2 ते 3 महिने लागतात. मात्र ही प्रक्रिया सतत सुरू असल्यामुळे शरीरात नवीन शुक्राणूंची निर्मिती होत राहते. तयार झाल्यानंतर शुक्राणू एपिडिडिमिसमध्ये काही काळ राहून अधिक परिपक्व होतात आणि तेथे साठवले जातात.
शुक्राणू हा आकाराने अतिशय लहान आणि लांबट पेशी असतो. त्याची लांबी साधारण ५० ते ६० मायक्रोमीटर असते. शुक्राणूचे मुख्यतः डोके, मध्यभाग आणि शेपटी असे तीन भाग असतात. प्रत्येक भागाचे वेगळे काम असते.
शुक्राणूचे डोके अंडाकृती आकाराचे असते आणि त्यात दोन महत्त्वाचे भाग असतात: अॅक्रोसोम (Acrosome) आणि न्यूक्लियस (Nucleus).
मध्यभाग हा शुक्राणूच्या डोक्याच्या आणि शेपटीच्या मधला भाग असतो. यामध्ये मोठ्या प्रमाणात मायटोकॉन्ड्रिया असतात. मायटोकॉन्ड्रिया शुक्राणूच्या शेपटीला हालचाल करण्यासाठी आवश्यक ऊर्जा तयार करतात, ज्यामुळे शुक्राणू स्त्रीच्या प्रजनन मार्गातून पुढे जाऊ शकतो.
शेपटीला फ्लॅजेलम (Flagellum) असेही म्हणतात. शेपटीची लांबी साधारण 50 मायक्रोमीटर असते आणि तिच्या मदतीने शुक्राणू सुमारे 3 मिलिमीटर प्रति मिनिट वेगाने पुढे जाऊ शकतो. शेपटीच्या लहरी हालचालीमुळे शुक्राणू पुढे पोहत स्त्रीच्या प्रजनन मार्गातून अंड्यापर्यंत पोहोचतो. शेपटीची हालचाल योग्य नसेल तर शुक्राणूला पुढे जाण्यात अडचण येऊ शकते, ज्यामुळे प्रजननक्षमतेवर परिणाम होऊ शकतो.
Sperm Meaning in Marathiचे मुख्य काम अंड्यापर्यंत पोहोचून त्याच्याशी फलन घडवून आणणे हे आहे. वीर्यामध्ये असलेले शुक्राणू वीर्यस्खलनाच्या वेळी स्त्रीच्या प्रजनन मार्गात सोडले जातात. त्यानंतर ते आपल्या शेपटीच्या हालचालीच्या मदतीने फॅलोपियन ट्यूब्सपर्यंत पोहोचतात, जिथे अंडे असू शकते.
बाळाचे लिंग समजण्यासही शुक्राणूची भूमिका असते. प्रत्येक शुक्राणूमध्ये X किंवा Y क्रोमोसोम असतो, तर अंड्यामध्ये XX क्रोमोसोम असतो. फलनाच्या वेळी शुक्राणूमधील X क्रोमोसोम अंड्यातील X क्रोमोसोमसोबत एकत्र आला तर XX म्हणजे मुलगी, आणि शुक्राणूमधील Y क्रोमोसोम अंड्यातील X क्रोमोसोमसोबत एकत्र आला तर XY म्हणजे मुलगा असे होते. असे होते.
गर्भधारणेसाठी शुक्राणूचे अंड्यापर्यंत पोहोचणे आणि त्याच्याशी फलन होणे महत्त्वाचे असते. लाखो शुक्राणूंमधून साधारण एक शुक्राणू अंड्यामध्ये प्रवेश करून त्याच्याशी एकत्र येतो, ज्यामुळे फलित अंडे तयार होते. हे फलित अंडे पुढे विभाजित होत भ्रूण तयार करते आणि गर्भाशयाच्या आतील अस्तराला चिकटल्यावर गर्भधारणेची सुरुवात होते
गर्भधारणा होण्यासाठी फक्त शुक्राणूंची संख्या पुरेशी नसते. शुक्राणूंची संख्या, हालचाल आणि आकार हे तीनही घटक महत्त्वाचे असतात. यांची तपासणी प्रामुख्याने सीमन अॅनालिसिसद्वारे केली जाते.
एका वीर्यस्खलनात साधारण प्रति मिलिलिटर किमान 15 दशलक्ष शुक्राणू असणे सामान्य मानले जाते. संख्या कमी असल्यास अंड्यापर्यंत पोहोचून फलन करणाऱ्या शुक्राणूंची संख्या कमी होऊ शकते आणि त्यामुळे गर्भधारणेची शक्यता कमी होऊ शकते.
शुक्राणूंना गर्भाशय आणि फॅलोपियन ट्यूब्समधून पुढे जाऊन अंड्यापर्यंत पोहोचण्यासाठी योग्य प्रकारे हालचाल करता येणे आवश्यक असते. याला शुक्राणूंची मोटिलिटी (Motility) म्हणतात. साधारण 40 % किंवा त्याहून अधिक शुक्राणू हालचाल करणारे असणे महत्त्वाचे मानले जाते.
निरोगी शुक्राणूचा अंडाकृती डोका आणि लांब शेपटी असते. योग्य आकारामुळे शुक्राणूला हालचाल करून अंड्यापर्यंत पोहोचण्यास मदत होते. मात्र, गर्भधारणेच्या दृष्टीने शुक्राणूंची संख्या आणि हालचाल यांच्याइतकाच आकार एकट्याने महत्त्वाचा नसतो. योग्य आकाराचे शुक्राणू जितके जास्त असतील, तितकी गर्भधारणेची शक्यता चांगली असू शकते.
धूम्रपान आणि जास्त मद्यपानामुळे शरीरातील टॉक्सिन्स आणि ऑक्सिडेटिव्ह स्ट्रेस वाढून शुक्राणूंची संख्या, हालचाल, आकार आणि स्पर्म DNA यावर परिणाम होऊ शकतो.
जास्त प्रोसेस्ड फूड, फॅट आणि शुगर असलेला आहार तसेच झिंक, सेलेनियम आणि व्हिटॅमिन्ससारख्या पोषक घटकांची कमतरता ऑक्सिडेटिव्ह स्ट्रेस वाढवू शकते. लठ्ठपणामुळेही हार्मोन्समध्ये बदल होऊन शुक्राणूंच्या निर्मितीवर परिणाम होऊ शकतो.
खूप कमी शारीरिक हालचाल आणि अंडकोषांना जास्त उष्णतेचा संपर्क शुक्राणूंच्या निर्मितीवर परिणाम करू शकतो. खूप घट्ट कपडे, वारंवार हॉट टब किंवा सॉनाचा वापर आणि लॅपटॉप मांडीवर बराच वेळ ठेवणे टाळणे चांगले. मोबाईल फोन पँटच्या खिशात खूप जास्त वेळ ठेवल्यामुळे शुक्राणूंची गुणवत्ता निश्चितपणे कमी होते.
व्हॅरिकोसील म्हणजे अंडकोषाभोवतीच्या शिरा फुगणे. यामुळे अंडकोषांचे तापमान वाढू शकते आणि शुक्राणू तयार होण्याच्या प्रक्रियेत अडथळा येऊ शकतो. त्यामुळे शुक्राणूंची संख्या आणि हालचाल कमी होणे किंवा शुक्राणूंच्या आकारात बदल होऊ शकतो.
शुक्राणूंच्या निर्मितीसाठी टेस्टोस्टेरॉनसह FSH आणि LH सारखे हार्मोन्स महत्त्वाचे असतात. या हार्मोन्समध्ये असंतुलन असल्यास शुक्राणूंची निर्मिती, संख्या, हालचाल किंवा आकारावर परिणाम होऊ शकतो.
काही इन्फेक्शन्स, शरीरातील दाह (इन्फ्लेमेशन) किंवा दीर्घकाळचे आजार शुक्राणूंच्या निर्मितीवर आणि गुणवत्तेवर परिणाम करू शकतात. काही परिस्थितींमध्ये यामुळे शुक्राणूंच्या डीएनएचे नुकसानही होऊ शकते.
काही औषधे तसेच केमोथेरपी आणि रेडिएशनसारखे कॅन्सरचे उपचार अंडकोषांच्या कार्यावर परिणाम करू शकतात. यामुळे शुक्राणूंची संख्या, हालचाल, आकार आणि डीएनएची गुणवत्ता प्रभावित होऊ शकते.
क्लॅमिडिया आणि गोनोरियासारखे STIs प्रजनन अवयवांवर परिणाम करून शुक्राणूंची निर्मिती किंवा गुणवत्ता कमी करू शकतात आणि गर्भधारणेत अडचण येऊ शकते.
शुक्राणूंची संख्या, हालचाल, आकार किंवा त्यातील DNA यामध्ये काही समस्या असल्यास गर्भधारणेत अडचण येऊ शकते. या समस्या शुक्राणू तयार होताना, परिपक्व होताना किंवा शरीरातून बाहेर पडण्याच्या प्रक्रियेत निर्माण होऊ शकतात.
वीर्यामध्ये शुक्राणूंची संख्या सामान्यपेक्षा कमी असणे याला ओलिगोस्पर्मिया (Oligospermia) म्हणतात. साधारणपणे प्रति मिलिलिटर वीर्यामध्ये 15 दशलक्षांपेक्षा कमी शुक्राणू असल्यास शुक्राणूंची संख्या कमी मानली जाते. शुक्राणूंची संख्या कमी असल्यास अंड्यापर्यंत पोहोचून फलन करणाऱ्या शुक्राणूंची शक्यता कमी होऊ शकते.
शुक्राणूंना योग्य प्रकारे पुढे जाता येत नसेल तर त्याला अॅस्थेनोझूस्पर्मिया (Asthenozoospermia) म्हणतात. अशा वेळी शुक्राणूंना स्त्रीच्या प्रजनन मार्गातून पुढे जाऊन अंड्यापर्यंत पोहोचण्यात अडचण येऊ शकते.
शुक्राणूंच्या डोक्याचा, मध्यभागाचा किंवा शेपटीचा आकार सामान्य नसल्यास त्याला टेराटोझूस्पर्मिया (Teratozoospermia) म्हणतात. अशा शुक्राणूंना योग्य प्रकारे हालचाल करणे किंवा अंड्यामध्ये प्रवेश करणे कठीण होऊ शकते.
वीर्यामध्ये एकही शुक्राणू आढळत नसल्यास त्याला अॅझूस्पर्मिया (Azoospermia) म्हणतात. यामागे शुक्राणू तयार न होणे किंवा शुक्राणू बाहेर येण्याच्या मार्गात अडथळा असणे अशी वेगवेगळी कारणे असू शकतात.
शुक्राणूच्या न्यूक्लियसमधील डीएनए खराब किंवा तुटलेले असल्यास त्याला डीएनए फ्रॅगमेंटेशन म्हणतात. याचा शुक्राणूची गुणवत्ता आणि फलनावर परिणाम होऊ शकतो आणि काही प्रकरणांमध्ये गर्भधारणा होण्यात किंवा ती टिकून राहण्यात अडचण येऊ शकते.
वीर्यामधील बहुतेक किंवा सर्व शुक्राणू मृत किंवा जिवंत नसतील, तर त्याला नेक्रोझूस्पर्मिया (Necrozoospermia) म्हणतात.
शुक्राणूंची गुणवत्ता आणि पुरुषांच्या प्रजननक्षमतेशी संबंधित समस्या समजून घेण्यासाठी गरजेनुसार खालील चाचण्या केल्या जाऊ शकतात.
ही पुरुषांच्या प्रजननक्षमतेसाठी केली जाणारी मुख्य आणि सुरुवातीची तपासणी आहे. यात वीर्याचा नमुना घेतला जातो आणि त्यामधील शुक्राणूंची संख्या, हालचाल, आकार आणि वीर्याचे प्रमाण तपासले जाते. काही वेळा निकालाची खात्री करण्यासाठी ही तपासणी पुन्हा करावी लागू शकते.
शुक्राणूंच्या निर्मितीवर परिणाम करणारी हार्मोनची समस्या आहे का हे पाहण्यासाठी गरजेनुसार टेस्टोस्टेरॉन आणि FSH सारख्या हार्मोन्सची तपासणी केली जाऊ शकते. काही परिस्थितींमध्ये इतर हार्मोन्सही तपासले जाऊ शकतात.
जर सीमन अॅनालिसिस किंवा इतर तपासण्यांमध्ये काही समस्या आढळली, तर कारण समजून घेण्यासाठी स्क्रोटल अल्ट्रासाऊंड, आनुवंशिक तपासण्या, पोस्ट-इजॅक्युलेशन युरिन टेस्ट किंवा इतर विशेष तपासण्या केल्या जाऊ शकतात.
शुक्राणूंची गुणवत्ता सुधारण्यासाठी जीवनशैलीत काही साधे बदल करणे फायदेशीर ठरू शकते:
नियमितपणे प्रयत्न करूनही एक वर्ष झाले तरी गर्भधारणा होत नसेल, तर पुरुषांनी डॉक्टरांचा सल्ला घ्यावा. मात्र, शुक्राणूंची संख्या कमी असणे, इरेक्शन किंवा वीर्यस्खलनात अडचण, अंडकोषात दुखणे, सूज किंवा गाठ, व्हॅरिकोसील, अंडकोषाला दुखापत किंवा प्रजननक्षमतेवर परिणाम करणारे आजार किंवा उपचार असल्यास त्याआधीच डॉक्टरांचा सल्ला घेणे चांगले.
पुरुष अनेकदा त्यांच्या लैंगिक आणि प्रजनन आरोग्याबद्दल बोलणे टाळतात, पण त्याबद्दल माहिती असणे आणि गरज पडल्यास मदत घेणे तितकेच महत्त्वाचे आहे. शुक्राणूंची निर्मिती आणि प्रजननक्षमतेमध्ये GnRH, FSH, LH आणि टेस्टोस्टेरॉन यांसारख्या हार्मोन्सची महत्त्वाची भूमिका असते. त्यामुळे हार्मोनल असंतुलन आणि फर्टिलिटीची काळजी घेणे हे फक्त महिलांसाठीच नाही. हेही समजून घेणे महत्त्वाचे आहे की याचा परिणाम फक्त लैंगिक आरोग्यावरच होत नाही, तर एकूण आरोग्य आणि नातेसंबंधांवरही होऊ शकतो.